مهارت یا مدرک. مسئله سالهاست که این است.

Skills matter more than credentials. و امیدوارم همه ی پدر ها و مادر های آینده این حقایق را پذیرا باشند که: زندگی همه با کنکور و رتبه و دانشگاه خوب رفتن تضمین نمی شود، راه همه از درس خواندن نمی گذرد، هنر به اندازه ی ریاضیات ارزش دارد، علوم انسانی برای یک کشور همه چیز است و «فرهنگیان» زدن آینده ی مالی فرزند شما را لزوما تامین نمی کند!

حالا در مورد این فرهنگیان، باید بگویم سر انتخاب رشته نصف بچه ها - معمولا بچه های غیر تهرانی - می‌گفتند یا فرهنگیان می خوانیم یا هیچ چیز! فرقی هم نمی کند چه آموزشی، از آموزش جغرافیا گرفته تا عربی و کودکان ابتدایی. می‌پرسیدم چرا؟ می گفتند خانواده گفته بروی فرهنگیان حداقل آینده ات تضمین است! و وقتی انتخاب شغل معلمی و مهارت تدریس، فقط بخاطر آن حقوق ثابت ماهانه باشد، وضعیت آموزشی کشور همین خواهد بود.

Day 12

Writing challenge: Day 12: your favorite tv series

چرا نویسنده این پست پیشنهاد می کند سراغ مشاور پیش دانشگاهی شدن نروید؟

اول اینکه یک مشاور پیش دانشگاهی تعطیلی ندارد. یعنی عید و تابستان و تعطیلات رسمی که هیچ، حتی وقتی بچه های یک دوره کنکورشان را می دهند، شما بلافاصله درگیر دوره ی بعدی می شوید.

حتی اگر یک روز کار باشید و بقیه روز ها مجبور نباشید به مرکز آموزشی تان بروید، اما در هر صورت شما ۷ روز هفته درگیر این بچه هایید. شما هستید که پاسخگوی درس نخواندن یک بچه هستید، شما هستید که پاسخگوی بد درس دادن یک دبیر هستید، شما هستید که همه کاسه کوزه ها سر شما شکسته می شود. در هر صورت روز ها و شب ها میگذرد و شما همیشه آنجا هستید!

به نسبت زحمتی که می کشید حقوق کافی نمی گیرید! حتی اگر پول اصلا برای شما مسئله نباشد، از یک جایی به بعد دیگر توان ادامه ندارید.

گاهی مجبورید حرف هایی بزنید که خودتان به آنها اعتقادی ندارید! حتی ممکن است شما واقعا انتقاد های جدی ای به کنکور داشته باشید ولی باید تمام قد بچه ها را به سمت چیزی که از آن متنفرید سوق دهید.

اگر واقعا علاقه ای به کار آموزشی ندارید، واقعا سراغ سر و کله زدن با بچه های کنکوری نروید. تدریس را انتخاب کنید. تدریس خیلی بهتر و بی دردسر تر است. من هم یکی دو سال دیگر از کار پشتیبانی ام استعفا خواهم داد.

خدایا تو رو خدا!

ماه آخر کنکور، انقدر خسته شده بودم که فقط به خدا می گفتم الان دیگر برایم مهم نیست چه رتبه ای بگیرم، فقط تمام شود! هیچ اصراری بر هیچ رتبه ای نداشتم، فقط اصرار بر تمام شدن بود.

گاهی برای اتفاقات اضطراب زای زندگی، آدم ها فقط دعا می کنند تمام شود. حق هم دارند. زندگی با یک اضطراب مداوم کار ساده ای نیست.

تقدیر

مقدر شده از ورودی های ۹۸ خوشم نیاید. چه در مدرسه دوره ی ۲۳ و چه در دانشگاه ورودی ۹۸.

Day 11

Writing challenge: Day 11: talk about your siblings

تا psycho education ای دیگر، بدرود.

یک نکته ای وجود دارد و آن این است که لطفا کلمه «فوبیا» را به هر ترسی که دارید اطلاق نکنید. فوبیا داشتن با کلاسی نیست. یک اختلال اضطرابی ست که باید پیش روان‌درمانگر یا گاها روانپزشک بروید. فوبیا نوعی ترس بیمارگونه و پایدار است که شما را مریض می کند.

مثلا اگر مثل من تا سوسک می بینید خانه را روی سرتان می گذارید، شما «فوبیای سوسک»! ندارید. شما فقط از سوسک می ترسید. [شاید هم چندشتان می شود. کسی چه میداند؟ :))) ]

وحشت.

از دلتنگ شدن وحشت دارم. از وقت هایی که بدون صبحانه از ۷:۳۰ صبح تا ۱۰:۳۰ می نشینم سر لپتاپ و سر کلاس دهم و یازدهم یک ریز حرف می زنم هم همینطور. از سوسک هم همینطور.

نمودار سینوسی

حوصله ردیف کردن کلمات پشت هم را ندارم. وارد سراشیبی سقوط نوشتن می شویم.

855

کاش مثلا اتفاقات سه چهار ماه بعدم را الان نشانم بدهند. خیلی خوب می شد اگر می شد!