پناه

جان به جان بعضی آدم ها - یا دانش آموز ها کنی، همان‌قدر خود محور و قدر نشناس اند. تمام زحماتی که برایشان کشیده می شود را نادیده می گیرند، قضاوت های یکطرفه می کنند و همه کاسه کوزه ها را سر تو می شکنند. و آخر سال در حالی که در مدرسه را محکم می بندند میگویند: اصلا شما امسال برای من هیچ کاری نکردید و تمام مدت به من فشار وارد کردید! خاک بر سرتان! و می روند و پشت سرشان را هم نگاه نمی کنند و تو می مانی و همکار های خسته و کوفته ات که فقط در افق خیره شدند و می گویند: چرا این همه نفرت؟