این وبلاگ، ادامه ی چهارسال نوشتن در وبلاگ ایهام است. شهریور 94 اولین نوشته را منتشر کرده ام و حال ۱۰ سال از آن روز ها می گذرد. •اینجا خبر خاصی نیست. برای دنبال شدن، دنبال نفرمایید.
اسناد می گفت ما نسبت به خدا، «امیدوارِ نگرانیم». یک حالت معلق بین خوف و رجا. مدت های مدیدی ست که امیدوار نیستم ولی نگران چرا. شاید باید امیدوار بودن را از سر بگیرم. [و شاید هم نه.]
اوصیکم به"چگونه مهربانی خدا را باور کنیم"ِ پناهیان. نمیدونم هنوزم باهاش اوکی نیستی یا هستی، اما خوبه واقعا. تعداد جلساتشم کمه. اگه خواستی بگو تو تلگرام بفرستم برات