پناه

این نظرات رو در کانال خصوصی تلگرامم نوشتم، اینجا هم منتشرشون می کنم.

فیلم‌های جشنواره‌ای که دیدم و نظر خیلی خیلی غیرتخصصی و نپخته‌ی من رو خدگتتون عرضه می کنم :)

۱- اسکورت ▪︎ یوسف حاتمی‌کیا ▪︎ ۵ از ۱۰

 فیلم می‌خواست ما رو با جهان شوتی‌ها آشنا کنه ولی نتونسته بود ما رو کاملا به جهانشون دعوت کنه! نهایتا تا دم در جهان‌شون رفتیم. کاراکترها به قول فراستی درررر نیومده بودن :) ولی بازی‌ها و کارگردانی و اکشن کار به قول استاد اکبری خوب بود. برای یکبار دیدن ارزش داشت ولی پایانش و کلا مدل داستان برای من قابل حدس بود. یک سبک کلیشه‌ای در فیلم‌نامه وجود داشت که این فیلم رو تبدیل به یک فیلم فراموش‌شدنی می‌کرد!

۲- استخر ▪︎ سروش صحت ▪︎ ۰ از ۱۰

بی محتوا و مفهوم، حتی خنده دار هم نبود، سحر دولتشاهی مناسب نقش نبود و تو نقش‌ش ننشسته بود. فضای فیلم کمی خسته کننده بود، هیچ شخصیت پردازی خاصی وجود نداشت. انگار صرف استفاده چند دقیقه‌ای از بازیگرها برای کارگردان کافی بود. هیچ دلیل خاصی برای وجود نقش مهران مدیری، بیژن بنفشه‌خواه، اون پسر موفرفری مشکی پولداره و ... وجود نداشت! این بار هم شاهد همون سینمای پست مدرن سروش صحتیم. چیز جدیدی نیست.

۳- قایق سواری در تهران ▪︎ رسول صدرعاملی ▪︎ ۶ از ۱۰

من فیلم و حس و حال و مدلش رو خیلی دوست داشتم. قایق‌سواری در تهران فیلم عمیق فلسفی‌ای نیست اما به دل می‌شینه. سحر دولتشاهی اینجا اتفاقا بسیااار به نقشش نشسته بود! کاملا باورپذیر بود و خب دوست‌داشتنی بود در نهایت :) شما با لبخند از سالن میاید بیرون. بازی دختر کوچولوی فیلم خیلی زیبا و شیرین بود :)

۴- سرزمین فرشته‌ها ▪︎ بابک خواجه پاشا ▪︎ ۷ از ۱۰

تمام فیلم زیرنویسه، چون کل فیلم در غزه روایت میشه. خیلی خوش ساخت بود و فیلمنامه هم خوب و قوی بود. با اینکه حدود دو ساعت فیلم بود خسته کننده نبود. بازیگر ها هم واقعا خوب بازی کرده بودن، هم کودکان و هم نقش اصلی زن. با اینکه هر فیلمی درباره غزه ساخته میشه قطعا تلخه، اما کارگردان سعی کرده کمی رنگ زندگی بر این تلخی بپاشه :) شما یک لبخند تلخ می زدید و فیلمو می‌دیدید و تمام دو ساعت هم لعنت می‌فرستادید به اسرائیل. خوبی مهم‌ش این بود که جهت گیری سیاسی و ارزشی خاصی تو فیلم نبود برای همین هم فیلم فقط مختص حزب‌اللهی جماعت نیست. یعنی فیلم نمی‌خواست پیام اخلاقی و "مرگ بر اسرائیل" رو به زور تو پاچه‌مون کنه. فقط از قدرت "روایت" و "داستان" استفاده کرد و شما تاثیرش رو می‌پذیرفتید.

۴- زنده‌شور ▪︎ کاظم دانشی ▪︎ ۶ از ۱۰

نیم ساعت اول فیلم با خودم فکر کردم اگر روند فیلم همینطور ادامه پیدا کنه قطعا قطعا آخر فیلم حالم خیلی بد خواهد شد! ولی بعد همون نیم ساعت ورق برگشت و از سنگینی فیلم کم شد. بازی‌ها و کارگردانی خیلی خوب و تمیز بود. حتی فیلم‌نامه هم به نظرم خوب بود. فقط نقطه عطف فیلم و اون لحظه که فیلم روندش تغییر کرد، یکم مصنوعی بود. نمی‌دونم چطوری بگم ولی فقط اونجا یکم تو ذوق می‌زد. خوبی فیلم این بود که نمی‌خواست باز شعار بکنه تو پاچه‌ت! که مثلا اعدام خیلی بده و نه به اعدام! نه سیاه‌نمایی بود و نه سفیدشویی. یک چیزی این مابین بود. به نظر من ارزش دیدن داشت. ۲ ساعت و ۱۵ بود فیلم. بیشتر در ستایش بخشش در قصاص بود تا مذمت اعدام.

+ اصلا اصلا حضور بچه تو این سانس‌های سینما رو نمی‌فهمم! مخصوصا تو این جور فیلما!

+ اسم هوشمندانه‌ای هم انتخاب کرده بودن! زنده شور!

۵- قمار باز ▪︎ محسن بهاری ▪︎ -۵ از ۱۰ (منفی پنج)

این فیلم کلا ماقبل نقده، یعنی وسطای فیلم من کلا خنده‌م گرفته بود از شدت بد بودن و ضعیف بودن فیلم.

این تیکه اسپویله ولی به نظرم بخونید : داستان درباره یک مامور اطلاعاتی بود که در دوران جنگ ۱۲ روزه به یک کارمند بانک مرکزی مشکوک میشه (که نکنه این کارمند ویروس رو وارد سیستم بانک ها کرده و بانک‌ها بخاطر این هک شده). بعد این مامور اطلاعاتی، در تایم اداری میره خونه کارمند بانک مرکزی (کوروش تهامی در نقش فرید)، و اونجا براش ماکارونی درست می‌کنه تا فرید از سرکار بیاد!! بعد فرید میاد خونه میبینه یکی تو خونه‌شه براش ماکارونی درست کرده با سالاد. کلا ۴۵ دقیقه اول فیلم شما نمی‌فهمیدی فرید کیه، مامور اطلاعات کیه، چرا این داره ماکارونی درست میکنه! بعد یک ساعت ک از فیلم گذشت و دیالوگای افتضاح افتضاح افتضاح داشت، تازه زن فرید وارد خونه میشه میگه این کیه؟ فرید میگه این دوستمه، بعد مامور اطلاعاتی به زن فرید هم شک می کنه. کل فیلم تو خونه فرید می‌گذره و مامور اطلاعات آخر میخواد از این فرید حرف بکشه و بفهمه دقیقا کارش چیه! یعنی دیالوگا، بازی‌ها، فیلم‌نامه همه‌ش افتضاح بود. به قول فراستی: یک کلام، مبتذل!

۶- حال خوب زن ▪︎ مهدی برزکی ▪︎ ۵/۵ از ۱۰

 فیلم به تابوی روابط زناشویی و مشکلاتش - یکی از مشکلاتش - پرداخته و به خوبی تونسته از پس این روایت بر بیاد. طوری که روایتِ - به قول همسرم - عفیفانه ولی صریحی از این موضوع ارائه داد و این هنر کارگردانه. بازی نقش اول زن این فیلم واقعا عالی بود. هر حسی بازیگر داشت کاملا منتقل میشد و کار رو واقعا درآورده بود. یکم فیلمنامه طولانی بود و می‌تونست جنع و جور باشه ولی خوب بود مجموعا. عالی نبود ولی قابل قبول بود. به امید اینکه بیشتر از این فیلم ها با این موضوعات تابو ساخت، تا آدم ها بتونن درباره ش بهتر و بیشتر حرف بزنن. نقش درمانگر ولی خیلی کلیشه‌ای و نادرست بود. جا داشت درمانگر نقش پررنگ تری ایفا کنه و دیالوگ های بهتری می‌داشت.